Fryderyka Chopina można zaliczyć do najwybitniejszych polskich kompozytorów i pianistów. Jest on jednym z głównych przedstawicieli romantyzmu nie tylko w Polsce ale i na całej kuli ziemskiej. Urodził się 1 marca 1810r. w Żelazowej Woli, a zmarł 17 października 1849r. w Paryżu. Już od najmłodszych lat objawiał wszystkim swój geniusz. Zaczął komponować już w wieku 7 lat. Z tego okresu pochodzą głównie dwa polonezy zadedykowane Wiktorii Skarbek: Polonez g-mol oraz Polonez B-dur. Jego pierwszy publiczny koncert odbył się 1818r. w pałacu Radziwiłłowskim. Wszyscy słuchacze byli zachwyceni talentem ośmiolatka. Szybko dostał propozycje nadwornego kompozytora carskiego w Paryżu. Jednak odrzucił ją.
Ważnymi latami dla Chopina były lata 1826-29 kiedy to uczęszczał do Szkoły Głównej Muzyki, która była częścią Konserwatorium. Był to okres zainteresowania przede wszystkim muzyką ludową. Stworzył on wtedy na przykład Sonatę c-moll op. 4, Wariacje B-dur na temat "Là ci darem la mano" z "Don Juana" W. A. Mozarta op. 2 na fortepian i orkiestrę, Trio g-moll op. 8 i pierwsze Mazurki (opp. 6, 7) oraz oparte na motywach ludowych Rondo c-moll op. 1 i Rondo à la Krakowiak F-dur op. 14. W roku 1830 Fryderyk na dobre opuszcza Polskę i wyjeżdża do Paryża. Cały czas komponował. Zmarł na gruźlicę w wieku 39 lat. Jego ciało zostało pochowane na paryskim cmentarzu, lecz serce wróciło do Polski i zostało złożone w Kościele Św. Krzyża w Warszawie.
Chopin był wielkim patriotą. Od samego początku aż do śmierci inspirował się przede wszystkim tematami polskimi. Stworzył wiele mazurków i polonezów. Jest uważany także za twórcę pierwszej etiudy romantycznej. Jego styl cechował się specjalną melodyką oraz tempem rubato, którego sam był twórcą. Tworzył niemal same kompozycje fortepianowe: mazurki, polonezy, nokturny, etiudy, preludia, walce i koncerty, a jego twórczość wywarła duży wpływ na muzykę drugiej połowy XIX w. i początku XX w.
Ignacy Jan Paderewski
Kompozytor, pianista, ale i działacz niepodległościowy, polityk, dyplomata, profesor w konserwatorium w Warszawie. Żył w latach 1860- 1941. Jego przygoda z muzyką zaczęła się od starego rodzinnego fortepianu, na którym zwykł grywać. Był uczniem Warszawskiego Instytutu Muzycznego, gdzie studiował grę na fortepianie w latach 1872-78. Pierwsze podróż koncertową po Rosji i północnej Polsce Paderewski odbył w 1876r. Kolejnym krokiem do uzyskania w pełni zdolności kompozytorskich oraz pianistycznych były dalsze studnia tym razem w Berlinie i Wiedniu między 1881, a 1884r. Jego pierwszym sukcesem był dany w 1888r. koncert w Paryżu, który dał mu wiele możliwości. Niedługo po tym wyruszył w tournee po Stanach Zjednoczonych (1891-92), do którego był zmuszony ze względów finansowych, po czym na stałe tam osiadł. Szybko ogłoszono go największym ze wszystkich, mistrzem, królem pianistów, czarodziejem klawiatury. W jego dorobku muzycznym znalazł się Menuet G-dur, Koncert fortepianowy a-moll, Fantazja polska na fortepian i orkiestrę, Symfonia h-moll, utwory fortepianowe, m.in. Humoreski koncertowe (ze znanym Krakowiakiem fantastycznym), pieśni solowe, duety oraz opera Manru wystawiona w Dreźnie w 1901r.
Wielki kompozytor, dyrygent oper, chórów, orkiestr symfonicznych, pedagog, autor pieśni, operetek, baletów, oper, twórca Opery Narodowej, a przede wszystkim patriota. Urodził się 5 maja 1819r w miejscowości Ubiel koło Mińska, a zmarł 4 czerwca 1872r w Warszawie. Pierwsze lekcje gry na fortepianie ośmioletniemu Moniuszce udzielał August Freyer- organista w kościele ewangelicko-augsburskim w Warszawie. Trzy lata później w wyniku przeprowadzki do Mińska zmienił się nauczyciel- tym razem był to Czesław Stefanowicz. Same studia Stanisław rozpoczął w 1837r. w Berlinie u Carla Friedricha Rungenhagena i skończył je pomyślnie w 1840r. Przeprowadził się do Wilna, gdzie działać zaczął jako pedagog, organista oraz organizator przedsięwzięć muzycznych w mieście. Właśnie tam osobiście stworzył i przygotował swoją pierwszą operę pt. „Halka”. W 1858r. powrócił wraz z rodziną do Polski, a 1872r. zmarł na zawał serca. Do jego najwybitniejszych dzieł można na pewno zaliczyć opery: „Halka”, „Flis”, „Straszny Dwór”, „Hrabina”, „Verbum Nobile”. Skomponował też 300 pieśni solowych publikowanych głównie w „Śpiewnikach Domowych”. Najpopularniejsze z nich to: „Dziad i baba”, „Pieśń wieczorna”, „Znaszli ten kraj”, „Prząśniczka”.
Noskowski był wspaniałym kompozytorem, pedagogiem, dyrygentem oraz publicystą. Urodził się 2 maja 1846r., a zmarł 23 lipca 1909r. Potrafił grać nie tylko na fortepianie, ale i na skrzypcach, a do tego był śpiewakiem. Jego nauczycielami byli: Jan Hornziel, Apolinar Kątski, Stanisław Moniuszko, Franciszk Ciaffe, Fryderyk Kiel oraz Richard Wüerst, do którego wyjechał do Berlina dzięki stypendium Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Był ceniony w Teatrze Wielkim w Warszawie za swoją grę w orkiestrze oraz w Instytucie Dla Ociemniałych za śpiew i grę na pianinie. Był żywym działaczem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Pierwszy swój wieczór kompozytorski przeżył w listopadzie 1875r. Był dyrygentem opery oraz drugim dyrygentem w Filharmonii Warszawskiej. Dzięki swojemu talentowi pedagogicznemu wykształcił w przeciągu 20 lat całe pokolenie kompozytorów polskich takich jak np. Karol Szymanowski, Henryk Melcer, Ludomir Michał Rogowski, Piotr Rytel, Apolinary Szeluto, Wacław Lachman, Stanisław Nawrot, Witold Frieman, Grzegorz Fitelberg, Mieczysław Karłowicz, czy Ludomir Różycki. Do jego najważniejszych dzieł możemy zaliczyć: I Symfonię A-dur, Uwerturę koncertową „Morskie Oko” op. 19, II Symfonię "Elegijna", Poloneza elegijnego e-moll Step op. 66, pierwszy polski poemat symfoniczny, który pierwotnie miał być uwerturą do opery wg „Ogniem i mieczem” Henryka Sienkiewicza, Marcię funebrę "Cieniom Asnyka" op. 53, Z życia narodu. Obrazy fantazyjne na tle Preludium A-dur op. 28 nr 7 Chopina oraz III Symfonię F-dur "Od wiosny do wiosny".